where the wind blows . . .

Marian Exhibit 2010

2010-11-08T06:05:00.000-08:00

"kubrador"

2010-06-02T05:11:00.000-07:00

Nakakapagtakang sa panahong ito na magpapasukan ay walang masyadong trabaho sa opisina. Bawas ang dating mahabang pila, ang palatak ng kliyente kapag naiinip at ang nakakapagod na pabalik balik dahil sa dami na iyong gagawin.

Maagang nakauwi, mainit sa bahay parang nasa loob ka ng oven toaster. Nakakatamad kumain, kaya't pinagtyagaan ko ang tirang macaroni salad na ginawa ko na kulang man sa mayo ay sagana naman sa pasas.

Kapag nagsawa ka na sa facebook nakakainip na. Ano kaya ang magawa? Nadampot ko ang isang dvd na matagal ng inaalikabok sa ilalim ng tv. At habang lumalaklak ng isang pack ng yakult, inumpisahan ko ang "kubrador"......

Buhay ng isang kubrador....napakatunay....isang asawa, ina at lola, na pangungubra ang ikinabubuhay. Isang simpleng babae na naghahanapbuhay para kumain ng tatlong beses isang araw ang pamilya, marunong siyang magdasal, kahanga hangang sa kabila ng kahirapan ay kayang dalhing mabuhay.

Bakit ba hindi ko pa noon napanuod ang indie film na ito....eh di sana noon ko pa natutunan ang mensahe ng pelikula....that LIFE IS LIKE A GAMBLE, SOMETIMES YOU WIN....SOMETIMES YOU LOSE....BUT FOR THOSE WITHOUT A CHOICE....THE NAME OF THE GAME IS.....SURVIVAL....

Isang Araw ng Sabado

2010-06-01T04:46:00.000-07:00

Masarap mamasyal sa isang makulay na lugar lalo na't ang iyong mga kasama ay ang mga taong malapit sa puso mo. Labinlimang taon na pala ang lumipas magbuhat ng makilala ko sila, ngayon ko lang napagtanto ganoon na pala katagal, isa lang ang ibig sabihin tumatanda na kami.

May kanya kanya ng lugar, may kanya kanya ng buhay, pero isa ang nananatili sa amin....Ang Pagkakaibigan....katulad ng "Pahiyas"...makulay ang buhay kapag sila ang kasama....

"wawa"

2010-05-13T04:30:00.001-07:00

.....isang araw ng sabado...walang ka plano planong mararating ang lugar na ito...maganda.....at masaya.....

2010-04-27T05:41:00.000-07:00

ilang dagat ng basura ang lalanguyin?
ilang pasko sa gitna ng kalsada ang bibilangin?

ilang dilaw na laso ang susuotin?

ilang eroplano ang paaandarin?

kung galing at talino.....sa mabuti gagamitin.....
kung kayamanan.....ibabahagi sa pulubing dumadaing.....
di sana'y hindi ganito ang Bayan natin!!!

.....the lost generation.....

2010-03-17T06:37:00.000-07:00

....who would have thought that the NSOM roll out last saturday would be...well according to some...a success...with barely a week given to us, facilitators to prepare for the seminar....this thumbark of the NSOMniacs touched some souls...some have been enlightened by the words.....

Its just a change of perspective, t...hat we can actually make a difference in this world. And in time, unless we stop moving downward as we “normally” read it, and start moving upward, we will be truly be free from the ill norms of our generation, and see that we do not live for money but we live for far more important parts of our lives...
Let me share it with you....

I am part of a lost generation
and i refuse to believe that

i can change the world

I realized this may be a shock but
“Happiness comes from within”
is a lie,
and

“Money will make me happy”

So in 30 years I will tell my children
they are not the most important thing in my life
My Employer will know that
I have my priorities straight because
work
is more important than
family
I tell you this
Once upon a time
families stayed together
but this will not be true in my era

this is a quick fix society
Experts tell me

30 yrs from now I will be celebrating the 10th anniv of my divorce
I do not concede that
I will live in a country of my own making
In the future
Environmental destruction will be the norm

No longer can it be said that
My peers and i care about this earth
It will be evident that
My generation is apathetic and lethargic
It is foolish to presume that
There is hope

And all of this will come true unless we choose to reverse it.
(PLEASE READ IT ON REVERSE)

There comes a time ...

2010-03-11T05:51:00.000-08:00

In your hands is a very precious creation
so fragile, so valuable that if you keep on holding it, it either stay or fall apart. But you loved this creature so much that letting it go would be comparable to letting go of your life as well, so much that sometimes you wished it would always be there, so much that you tend to be selfish so as you could make it stay for as long as you want.

One person once said, "Never let your heart run
your life. As much as you can always be sensible
and let your mind speak for itself.Try to listen not merely on what your feelings are evoking but more importantly listen to reason as well. " Letting go of someone doesn't necessarily mean you have to stop loving, it only means that you allow the person to find his own happiness without expecting him to come back.

Letting go is not just letting the other person
free "in the real sense of it," but it is also setting yourself free from all animosities, hostility and resentments that was long kept in your heart. You have to let go because the bitterness often diminishes the strength and weakens the little hope left, making our lives more miserable than ever.

If I lose you today, it means that someone better is coming tomorrow. If I lose love that doesn't mean I failed in love, probably it was another mismatch in heaven... let the love begin...

2010-03-05T05:20:00.001-08:00

Isang bayang araw araw tila fiesta

Sa pagkaing kalye ay mabubuhay ka

Snatchers at bading ay naglipana

Vidioke sa kalye maririndi ka

Amoy ng basura gigising sa iyong umaga

Kaunting ulan lang baha ay rumaragasa

Lamayan front tuwing sabado mayroon sila

Karera ng kabayo kung mahilig ka, parati ditong umaarya

Kung sa boses ni misis ay naririndi na

Mga bars sa kanto pampalipas ligaya

Mga taong grasa o di kaya"y luka luka

Nagkalat sa kalsada tawa ng tawa

Tambay sa kalye, gutom ay di alintana

Ngunit ngiti sa labi nila’y di nawawala

Malayo man ang iyong patutunguhan

Padyak ni manong maihahatid ka

Pag parada ng jeep akala mo’y tahimik na

Yuon pala’y tulugan ng durugista

Kung minsan naisip ni maria

Siya kaya ay katulad na nila?

Subalit sa puso nya bayang ito’y napamahal na

Sapagkat sari saring tao ang kanyang nakilala

Dito rin sya natutong mamuhay mag isa

Lumungkot. . . Lumigaya. . .

Dito’y uuwi sya . . .

(ang litrato ay kuha pa mga dalawang taon na ang lumipas....mula sa isang sunog sa f. cruz....nasigawaan ako ng barangay dito, dahil isa akong malaking usi at sagabal sa bumbero.....)

SPC-QC - go masscomm!!!!!

2010-03-04T06:08:00.000-08:00

Parang kailan lang......busy tayo gumawa ng pom poms para manalo sa cheering squad na kahit minsan may kahalong bulakbol ang pag o overnight kila au.....kinakabahan tayo kapag radio prod....puyat tayo kapag may production....tumatambay sa pennywise......pinapa alis ng mga sisters sa canteen kasi pag masscomm magugulo talaga.....pero minsan napaiyak tayong lahat sa retreat sa Batulao....tapos yung retreat master natin ang taga kuha natin ng mga pictures hehehehe.....madalas tayo sa magnolia house....minsan....nagpagupit tayong lahat ng super ikli....yung classmate natin may nilagay sa aquarium ni ms Bart kaya naging blue ang water....pero walang umamin?......Nice to see you girls!!!!!!!! Next time ulit!!!!!!

2010-03-04T06:03:00.001-08:00

The Velveteen Rabbit, that book along with The Little Prince used to be one of my favorites way back high school. It was subtitled “How to Become Real”. It was really a children’s book that ended up being read by more adults than children.

The most well-known part of book is the passage where the Velveteen Rabbit asks the Skinhorse, “what is real?” They are toys of course and the question literally means how can a toy become real. But in the allegory of the fable it also means “How does a human being become real?” The Skinhorse tells the Rabbit that the only way to become real is to be loved.

I have always found that a very perceptive thought. Being real isn’t what you do; it isn’t what you accomplish. It is what happens to you. Being real doesn’t necessarily mean loving. It means being loved, accepted,though of course no one is going to be loved if she isn’t a good lover herself.

The best part of the passage is when the Skinhorse tells the Rabbit that you can’t become loved, you can’t become real if you break easily, if you have sharp edges, or if you have to be carefully kept. That’s true with toys. Toys that break easily won’t last long enough to be loved by a child for a long time. Sharp toys don’t pass the test of time.

The same is also true with people. People who break easily, people who are too sensitive will never last long. People who have to be handled with care. Nobody can get close enough to them because they chase everybody away.

There is one insight that the Skinhorse shares with the Rabbit. Being accepted doesn’t happen all at once, it takes time. You’ve got to be patient. both with yourself and with others. I’ts funny, but friendships don’t grow overnight, marriages are not built in a week.

It is strange, but so true that when you entered the Real World, there will always be pain and misunderstanding. There is no being real without pain.

(this would somehow make you think a little.....)

they are one of the many reasons why I am so greatful. . . .

2010-03-02T05:35:00.000-08:00

bored?

2010-02-10T04:02:00.000-08:00

Aanhin ang palasyo kung ang nakatira ay kuwago, mabuti pa ang bahay kubo, sa paligid ay puno ng linga.

Ako ang nagsaing… iba ang kumain. Diet ako eh.

An apple a day is too expensive.

An apple a day makes seven apples a week.

Ang buhay ay parang bato, it’s hard.

Ang buhay ay parang gulong, minsan nasa ibabaw, minsan nasa vulcanizing shop.

Ang hindi marunong magmahal sa sariling wika, lumaki sa ibang bansa.

Ang naglalakad ng matulin, late na sa appointment.

Ang taong di marunong lumingon sa kanyang pinanggalingan… ay may stiff neck.

Ang taong nagigipit … sa bumbay kumakapit.

Ang taong naglalakad nang matulin… may utang.

Batu-bato sa langit, ang tamaan… sapul.

Behind the clouds are the other clouds.

Better late than later.

Better late than pregnant.

Birds of the same feather make a good feather duster.

Birds of the same feather that prays together … stays together.

Do unto others … then run!!!

Hindi lahat ng kumikinang ay ginto … muta lang yan.

Huli man daw at magaling, undertime pa rin.

Huwag magbilang ng manok kung alaga mo ay itik.

It’s better to cheat than to repeat!

Kapag ang puno mabunga … mataba ang lupa!

Kapag maikli ang kumot, tumangkad ka na!

Kapag maiksi na ang kumot, bumili ka na ng bago.

Kapag may sinuksok at walang madukot, may nandukot.

Kapag may tiyaga, may nilaga. Kapag may taga, may tahi.

Kapag puno na ang salop, kumuha na ng ibang salop.

Magbiro ka na sa lasing, magbiro ka na sa bagong gising, huwag lang sa lasing na bagong gising.

Matalino man ang matsing, matsing pa rin.

No guts, no glory… no ID, no entry.

No man is an island because time is gold.

Pag may usok … may nag-iihaw.

Pagkahaba haba man ng prusisyon … mauubusan din ng kandila.

To err is human, to errs is humans.

Try and try until you succeed… or else try another.

Walang matigas na tinapay sa gutom na tao.

When all else fails, follow instructions.

When it rains … it floods.

SALAWIKAIN. Please complete the sentence: Ang taong walang kibo…
A. nasa loob ang kulo.
B. ay ngo-ngo.
C. hindi naintindihan ang kwento.
D. may singaw sa nguso.
E. huminto ang puso.
F. ay dedo.
G. ay hindi naligo ...

"santino" (borrowed photos from julie anne-benitez)

2010-02-08T04:11:00.000-08:00

Sa panahon ngayon bihira na sa mga telenovela ang inaabot ng isang taon sa ere. Hindi katulad noong panahon ni Floredeluna at Analiza na halos limang taon nang binubugbog ng madrasta ang bata ay hindi pa rin matagpuan ang tunay na kapatid o dili kaya ang tunay na kalayaan. Halos limang taon na puro kaning lamig ang kinakain, limang taon na naglalampaso ng sahig habang sinisipa sipa o kaya hinahagisan ng labada sa poso. Sa madaling salita limang taong hinahanapan ng wakas ang drama. Dahil sa maraming tumatangkilik at tubong lugaw ang mga network.

Hanggang dumating sa ating buhay si " SANTINO" . . . . Isang taon ang inabot nito at masasabi kong may mga ibang taong ayaw pa itong magwakas. Samut saring istorya ang pina ikot ikot na sa kabila ng alam nating pinahahaba na lamang ito ay patuloy pa rin nating pinanonod.

Ang akala ng lahat ay mamatay sya, maraming naloko.....subalit sya ay isang miracle boy ng Bagong Pag asa ...binuhay sya ni Bro.....hindi upang magpagaling ng mga may sakit kundi upang mabuhay na isang normal na bata....makatakbo.....makapaglaro....makapag palipad ng saranggola....

Nakaka miss naman ang boses ni Bro....

Saludo ako sa bumubuo ng crew ng Santino....kung nagtagal ako sa inyo baka naging bahagi rin ako ni Santino....sana makagawa ulit kayo ng ganito! Congrats!

is that you cherry?

2010-02-01T04:14:00.000-08:00

WHAT MAKES SOME PEOPLE DEARER IS NOT JUST THE HAPPINESS WHICH YOU FEEL WHEN YOU MEET THEM....BUT THE PAIN YOU FEEL WHEN YOU MISS THEM....

"the handsome boatman"

2010-01-29T16:42:00.000-08:00

....Where the castle looks out to sea.
I would swim over the deepest ocean
For my love to be with me......
But the sea is wide and I can not swim over
Nor have I the wings to fly......
I wish I had a handsome boatman.....
To ferry me over, my love and i....

I wish I was in the land of.......
Where the mountains reach the sea....
Where flowers blossom as I do remember.
Where my true love came to me.....

But the sea is wide and I can not swim over.
Nor have I the wings to fly....

To be together .. my love and i.....

I wish I was back home again.

"bangag"

2010-01-07T03:20:00.000-08:00

sa ilang dumatal ang di inaasahan
sa dilim ng mundo'y sumilip mula sa kawalan
nag akalang liwanag ay masusulyapan
subalit ang ngiti'y binawi sa karimlan

nalulunod sa dagat nang biglang may natanaw
akalang magsasagip ay biglang lumutang
ang bangka'y tumaob ang katig ay nalagot
di pa naka aaho'y ngayo'y muling nalulunod

mahirap kumapit sa hangi'y maglambitin
lalo pa't di marunong sumayaw sa saliw ng hangin
mahirap umawit ng walang himig
o di kaya'y tumakbo sa malalim na tubig

2010

2010-01-02T05:37:00.000-08:00

Sa pagpasok ng taong 2010 ...

1.) Uminom ng biogesic na hindi nakakaubos ng tatlong pitcher ng tubig
2.) Wag ng kumuha ng extra scoop ng ice cream kapag naka tatlong mug na ako
3.) Lumakad ng mahinahon kapag may kasalubong na aso
4.) Magbawas ng bling bling
5.) Wag bumili ng bagong bag sa taong ito (tagilid ito...)
6.) Refresh my vocabulary and spelling
7.) Ngumiti kapag may nag complain na customer
8.) Wag uminit ang ulo kapag hapon na nakapag lunch (tagilid rin...)
9.) O mas tama yatang mag lunch on time?
10.) Matuto ng mag drive kahit may kasalubong
11.) Mag gym
12.) Take 8 glasses of water a day
13.) Umuwi na kahit na hinihila ng mall ang paa
14.) Matulog ng maaga at....
15.) Wag ng mag snooze sa alarm clock
16.) Agahan ng 15 mins pa ang pasok sa office
17.) Wag ubusin ang isang pack ng yakult
18.) Wag kumuha ng mga litratong walang katuturan
19.) Isara ang bibig kung walang magandang sasabihin
20.) Wag tulugan ang night prayer
21.) Ituloy ang aking photography lessons
22.) Pag aralan mabuti ang Investment Funds!!!
23.) Maniwala pag may nagsabing parang nasa late 20's lang ako (naks!)
24.) Di na ko papagupit ng short as in!!!!
25.) Fun Run! Fun Run!
26.) Dalasan ang pagdalaw sa adoracion chapel
27.) Bawasan ang taho!!!
28.) Mag reply agad sa text!
29.) Pang huling bridesmaid ko na sa taong ito!!!!!
30.) Wag manungkit ng alkansya
31.) I perfect ang chiffon cake ng walang kodiko!!
32.) Maging sweet sa phone (tagilid pa rin...)
33.) Mag prito ng isda na hindi tumatakbo pag pumisik ang mantika
34.) Eat more greens!!!
35.) Maniwala pag may nagsabing cute ako!!!
36.) Magsabi ng " I miss you" kapag nararamdaman....
37.) Open my heart...
38.) Wag magseryoso!!!

Bleeeeehhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh!!!!!!!!!!!!!!!!!

Busy po!!! Happy New Year!!! See you next Year!!!!

2009-12-28T05:46:00.001-08:00

Christmas Gift

2009-12-13T07:16:00.000-08:00

Not everyone is being recognize for heroism. Thank you BPI.

Wow meron akong isang fan! hahahahaha!!!!!!

2009-12-06T03:50:00.000-08:00

"Hi. Avid fan mo n q s blog mo, read lang tamad me mag post comment eh"

O AYAN PINOST KO -THANKS RHONEIL HEHEHE!! (CORRECT BA SPELLING NG NAME? PARANG SECRETARY LANG NAMAN AKO NUNG HIGH SCHOOL)

2009-12-03T05:30:00.000-08:00

Tinangay ni Ondoy ang aking saplot
Kung kaya't medalya lang ang aking suot
Mabuti't may nag donate ng shorts
May t shirt pang ang brand ay red cross

Ang aking mga laruan naglutang lutang
Sa putikan ay nagmistulang hinalong kalamay
Nasaan na kaya ang aking crocs?
Baka sa imburnal sumuot

Oh mahiwagang dahon, ako ay may hiling
Pasayahin ang Pasko namin!

Maguindanao Massacre

2009-12-01T05:49:00.000-08:00

Ano nga bang mayroon sa pulitika?
Nagpapatayan sila?
Ano nga ba ang ibig sabihin ng hustisya?
Nalalaman nyo pa ba?

Sa mula't mula pa'y ganito na
May magandang bukas pa ba ang umaga?
Paano na ang mga naulila?
Ang sagot ba ay wala na?

Kung sa lupa kaya'y ibaon ka?
At sa sentidoy' barilin ka?
Parang naririnig ko ang mga sigaw nila!!!!

2009-11-06T03:56:00.000-08:00

Minsang tanungin ako ng aking ama kung ano ang meron sa google. Madalas kasi nyang mabasa sa periodiko. Sa mundo ngayon ng bagong teknolohiya at sa edad nya ay di naman nakapag tatakang hindi nya talaga alam ang google. At sinundan pa ng tanong na ano ang website? Sa abot lang din ng aking simpleng nalalaman ang naging pagpapaliwanag ko sa kanya.

At ang sabi nya- "sa madaling salita ay talagang wala ng gumagamit ng encyclopedia"

At ang wakas ng aming usapan ay i google ko ang lyrics ng kanyang paboritong awitin.

Noong bata bata pa ako naiirita ako kapag matutulog na sa gabi at patutugtugin na ang awit na ito. Pero habang tumatanda ako at patuloy na naririnig ito aba'y hinahanap hanap ko na ang himig nito.

Eto na ang liriko may kalakip pang litrato ko....

Don't look so sad
I know it's over
But life goes on
And this old world
Will keep on turning
Let's just be glad
We had some time to spend together
There's no need to watch the bridges
That we're burning

Lay your head,
Upon my pillow
Hold your warm and tender body
Close to mine
Hear the whisper of the raindrops
Blowing soft, against the window
And make believe you love me,
One more time,
For the good times

I'll get along
You'll find another
And I'll be here
If you should find,
You ever need me
Don't say a word
About tomorrow, or forever
There'll be time enough for sadness
When you leave me

Lay your head
Upon my pillow
Hold your warm and tender body
Close to mine
Hear the whisper of the raindrops
Blowing soft against the window
And make believe you love me
One more time
For the good times

My Birthday!

2009-11-02T06:01:00.000-08:00

Thanks for remembering my special day!!!

Thanks Wena!

2009-10-27T07:24:00.000-07:00

People thought that we were twins growing up. Anything that my Mom buys, Sanse would have the same thing. Enjoy naman kasi I have always thought of her as my sister.

Masaya pag kasama si sanse,kwela kasi lagi. Naroong magbasa ng dedication sa mga songhits sabay change pa ng voice...kasama si Toperiano. Rayot talaga!

Remember ang tape recorder sa kwarto ni Lolo para i-record ang "hello Summer..."

Those were the days talaga...but here we are continents apart and yet walang pinagbago. Basta't ikaw pa rin ang kakambal ko...si Sanse.
October 26, 2009 8:02 PM

Thank you cuzin, just in time for my birthday! I miss you too and I lav yah! No matter what- "blade sa pagitan ng ngipin". hahahahaha!!!!!! love, sanse!

FOR HUNTER- a few pics in boyoyoy's house

2009-10-08T05:48:00.000-07:00

"Pards, ches and casey swim swim, there is water and trash, and trash and water, and rain! splash! splash!!!"- dialogue ni casey-

Si Ondoy...si Manang...at ang chocomallows...

2009-10-01T05:47:00.000-07:00

Salamat...ngayon ko lang nalaman kung gaano ka loyal ang labandera ko, hindi ako iniwan sa gitna ng bagyo at baha.

8:30 ng umaga nag umpisa ng tumaas ang tubig, sabi ko ah hindi naman pumapasok ang tubig sa loob ng apartment kaya ayos lang, relax lang, pero ang bilis parang sunog bigla na lang nasa loob na ng bahay para kang hinahabol.

Wala kaming nagawa kung hindi mag akyat ng ilang gamit na kaya naming buhatin. Nang nasa tuhod ko na ang tubig sabi ko "manang, tama na akyat na tayo" sagot nya "hindi kailangan iakyat ang washing machine". Ngayon ko lang naisip kasi yun ang ginagamit nya para makapaglaba kaya kailangan naming maiakyat. Kaya pinagtulungan namin.

Namatay na ang kuryente, hanggang papataas na ng papataas ang tubig, umabot na sa pang apat na baitang ng hagdanan paakyat. Hindi ko ipinahahalata sa kanya na medyo natatakot na ako, paano na kung umabot sa itaas? ano? aakyat kami sa bubong? paano kung walang mag rescue? kung makakapili ako, ayokong malunod at magpalutang lutang at idescribe ng mga reporters na may nakuhang magandang babae!!!! oh my gosh!!!!

Gabi na at lahat ng kandila pati kandila ng mga inanak ko sa binyag ay nagamit na namin. Tsaka lang namin naisip na wala pala kaming naiakyat na pagkain. At kung naiakyat man ang mga de lata, paano namin bubuksan? eh lumulutang na ang abrelata sa ibaba?

Naalala ko ang isang box ng chocomallows na binili ko nung gabi. Binuksan ko, anim ang laman, naghati kami tig tatatlo. Mabuti na lang at may dalawang boteng mineral water kaya may nainom kami. Kinain ko ang tatlong mallows at kumain din sya.
Hindi ako nakakaramdam ng gutom sa totoo lang pero kailangang kumain.

10:00 ng gabi nang nakaramdam ako ng gutom, sabi nya heto yung isang mallows ko hindi ko kinain hati tayo. Habang binubuksan nya ang chocomallows napagmasdan ko ang kanyang mga kamay, kamay ng masipag at pagal na sa paglalaba. Matagal na syang naglalabada sa akin mahigit labinlimang taon na. Pero ngayon lang kami nagkasama ng matagal at nagkaroon ng pagkakataong magkwentuhan tungkol sa mga buhay buhay.
Hinati nya ang mallows at inabot sa akin, sabay sabi ng "alam mo mas masarap ang buhay ko dito kasi kung nasa amin ako malamang na nasa itaas na ako ng bubong kasi mas mataas ang baha duon".Samantalang ako naman ng mga oras na iyon ay naaawa na sa aking sarili dahil ngayon ko lang naranasan iyon buong buhay ko.

Nang hindi pa tumitigil sa pagbuhos ang ulan sabi nya sa akin "kapag kinakailangan ng lumikas sumama ka na sa mga kapitbahay at iwanan mo na ako" Ha? tanong ko-"nakahanda na akong mamatay 78 years old na ako" Sa loob loob ko aba nag da drama.
Sinagot ko sya "manang ako hindi pa nakahandang mamatay" natawa sya.
Hanggang bigla na lang naming napansin na unti unti ng tumitila ang ulan at
tumahimik ang lugar.

Alas dos na pala ng madaling araw. At ng silipin namin ay unti unti na ngang bumababa ang tubig. Kaya sabi ko sa kanya "manang pwede na tayo umidlip hindi na siguro aakayat ang tubig huminto na ang ulan" sagot nya "hindi tayo matutulog, halika bumaba na tayo kailangan na nating maglinis ng bahay"

Hindi ko na kayang ikwento pa ang paglilinis na ginawa namin mula alas dos ng madaling araw hanggang alas sais ng gabi kinabukasan. At hindi ko na rin kayang ulitin ang pagbubuhat ng washing machine, sofa at ang paghabol sa mga unan at stuffed toys ko.

At hindi ko na rin kayang idescribe pa ang mga nakita ko ng nagliliwanag na sa aming lugar. Nakakalungkot man, gusto kong pagtuunan ng pansin ang magandang naidulot nito sa akin.

Salamat Ondoy nakapag bonding kami ni manang...

buwan...

2009-09-16T06:13:00.001-07:00

(photo taken by cherry somewhere in N.E.)

Nakaupo sa may bintana
Habang hinihintay ka
Ganda ng langit ay pinagmamasdan
Araw’y nagpapaalam na
Unti-unting naglaho ang liwanag
Bituin ay nagdatingan
Mga mata’y nakamasid
Sa nag-iisang
Nakasilip na buwan

Nakaupo sa may bintana
Habang pinapangarap ka
Pangungulila’y labis nang nadarama
Sana’y magbalik na
Araw at buwan ay nagbalikan na
Upang ako ay bantayan
Ngunit wala ka pa rin
Ang tangi kong kapiling
Ay ang liwanag nang nakasilip na buwan

Ilang buwan na rin ang nagdaan
Mula ng ika’y lumisan
Saksi ang buwan ng ako’y pangakuang
Magbabalik, sa pagbabalik ng liwanag ng langit

Mga bitui’y kumukutitap,
Waring sila’y nagsasaya
Ngunit katulad ko, tuwina’y nag iisa
Magsumbong man sa kanya, walang magagawa
Kundi ang lumuha

Ilang buwan na rin ang nagdaan
Mula ng ika’y lumisan
Saksi ang buwan ng ako’y pangakuang
Magbabalik ooh
Sa pagbabalik
Ng liwanag ng langit

Nakaupo sa may bintana

2009-09-10T08:05:00.000-07:00

the last leaf...waiting for the wind to blow ...

the roots died...no more strength to thirst for the waters
but the last leaf continuous to be strong and resilient

no more branches to lean on
but the last leaf emerged from the lightning and the storm

no more trunks no more barks
but the last leaf is unafraid of the raging flood

for it is when you are at your ownself
that you become confident of your own strength...

the last leaf...waiting for the wind to blow ...

("dahon" photo taken by cherry somewhere in antipolo)

The Velveteen Rabbit

2009-08-15T02:30:00.000-07:00

Ang sayang balikan!

2009-08-09T00:17:00.000-07:00

Sa kanya ako natutong uminom ng gatas ng kalabaw
Kung minsan sinasabaw ang gatas ng kalabaw sa kaning bagong luto
Sabay lalagyan ng asin o di kaya'y asukal

Dahil sa kanya kaya ko nalakad ang tulay na nagdududgtong
Sa Tarlac at Sta Rosa

Kapag pasko, sya ang nagdadala sa amin sa Christmas party ng Knights of Columbus
Kaya dapat preparado kami sa aming mga tula, sayaw o awit
Dahil ipagpaparangalan ka nya sa stage
Masaya naman ang reward, kadalasan isang box ng curly tops o kaya pretzel

Sya ang nakapag memorize sa akin ng Lupang Hinirang at Panatang Makabayan
Bilang isang lingkod ng bayan madalas kami sa munisipyo
Kaya nahihiya man ako noon wala akong magagawa
Kapag pinakanta nya ako ng Lupang Hinirang
Sa harap ng kanyang mga amigos

At ako ang kasama nyang sakay ng lumang volks nang
muntik na kaming mabangga ng Baliuag transit sa Maharlika Hi way

Dahil rin sa kanya kaya kami nakakarating ng peryaan
Nakapasok sa mga kubol ng mga taong kumakain ng buhay na manok
Mga taong labing lima ang daliri sa kamay
O di kaya'y mga taong nagpapanggap na gagamba

Sya ang nagbigay sa akin ng unang set ko ng palayok
Na pinaglulutu lutuan namin kapag nagbabahay bahayan kami
Kulay pula yun natatandaan ko
Binili namin nuong minsang fiesta sa Cabiao

Sya ang kasama ko ng masiraan kaming minsan sa North Diversion
Iniwan ang sasakyan at pumara ng service ng Meralco
Para makalagpas ng toll gate

Sya ang nagsakay sa akin sa roller coaster
Ang nagpapasyal sa amin sa park
Kahit na kinakagat na ng langgam ang binti ko sa swing

Dahil sa kanya kaya kami nakapaligo sa ulan
Na nagtataka ang lahat kung bakit sabay sabay kaming nilagnat
Pero walang umamin sa amin ng dahilan

Sa kanya ko natutuhan na ang puno pala ng kamias
Dapat sinasabon para mas dumami ang bunga

Sa kanya ko rin nakita ang halaga ng bente pesos

Sya ang nagtayo ng unang bahay kubo na laruan namin
Ang nagtahi ng pajama ko kasi sobrang likot kong matulog

Sa kanya ko natutuhan na ang fita masarap pag sinawsaw sa pepsi
Na ang hotcake ay pwedeng lagyan ng niyog
At ang camaron rebosado ay the best

Sa kanyang mukha ko nabakas ang saya na dulot ng christmas lights pag pasko

Sya ang nagturo sa akin kung paano sukatin ang circumference

At sya ang pinakamagandang gumawa ng pamaypay

At sa kanya ko nakuha ang lahing makata

Hindi kahit kailan man ako nakakita ng kalungkutan
Sa kanyang mukha palaging bakas ay kaligayahan
Ngayon malapit na ang kanyang kaarawan
Lolo mananatili ka sa puso magpakailanman...

(our last photo together,taken on new year's day)

"Belekoy"

2009-07-27T05:46:00.000-07:00

Stranded ang bus
Ang ulan kasi ang lakas lakas!
Lahat ng sakay panay ang tsk tsk tsk!
May mangyayari ba kung tayong lahat ay papalatak?

Kung hindi uso ang ipod? paano ka na?
At kung ang load mo ay naghihingalo na?
Paano kung ang tiyan mo ay kumakalam na?
Naka apat na pelikula ka na!

Sa halip na mainip, ginawa kong itong tula
Habang ang ulan ay rumaragasa
Sa bintana ng bus parang batong tumatama
Kasabay ng hanging may himig na kay saya

Mabuti na lang sa bag ko ay may nakapa
Isang plastic na belekoy na may linga
Pantawid gutom hanggang sa dulo ng Edsa

Marahil kayo ay magtataka
Iisipin nyong ako'y nababaliw na
Sorry na lang ang utak ko'y gumagana
Lalo na't ganitong walang magawa

Hay! belekoy mahal na mahal kita
Hayaan mo bukas bibilhin ulit kita!

Maria Rosario

2009-07-13T07:31:00.000-07:00

All of us have our own share of thoughts and experiences.It's free, anyone can write. Again, another story written for me.

‘Recognition’

Cherry!?! Hmm… The name would ring a bell every time her Tita Franci would share her memory of Cherry being brought forth into the world for the first time. She was named Maria Rosario by her mom because it was the month of October when all catholics pray the rosary once it hits 6 pm. A clan known for their deep religious faith for Catholicism, not to mention an uncle who is a priest, Kuyang, the name that was bestow truly fits her. And how she got her nickname Cherry? Tita would always say that her mother upon laying her eyes for the first time at her, first thing notice was her lips that were red as ‘cherries’.

A lot of people would think how was I able to get to know this astonishing person. If you asked me upfront I would quickly answer she is one of my best friend cousins. But would you believe she was the last cousin of Chris that I was able to get acquainted with..? Youngest among the siblings of three, I came to know first Marcelle, her ate. My memory of marcelle will have the distinction as the most refine, quiet, and kindest. Pardon me with the description, I am not saying that cherry weren’t one, but we are all subjective to our own opinion (laughs!). With her quiet ways, she would start a conversation with such simple and kind words. Next would be Diche. Who wouldn’t fail to notice the invigorating, inviting, and beautiful face of Sonnet. That in every word uttered or greetings made to her, guarantees a sweet smile of recognition in return without even a single flaw of doubt nor hate. Again my apologies to cherry, I am not saying that she’s weren’t one, but we are subjective to our own opinion (laughs!). And lastly Sanse, And again I asked for forgiveness to Cherry, but to be subject no more for further criticism with what I have to say, let other people describe her for you.

Taking excerpts from her Blogs, Comments, Testimonials and Messages, this is what they have to say…

AT FIRST GLANCE…

Erwin 10/28/2008 8:39 pm

huli man at magaling....Happy Birthday pa rin!!!! hahahaha!!! Ma-boo-hay ka! I consider this person my long lost sister...she mastered the "Art of Dagger Looks" or (sa tagalog, "makuha o matunaw ka sa tingin kong nakakapatay") and I could almost swear minsan she's a member of women's activist group Gabriela. Anyway, parang mentos din siya, she has a soft spot, hard outside, sweet, soft and chewy in the inside. Wish you more luck and love sis.

ed12/29/2008 10:37 pm

for those who do not know her, napaka suplada but once you get to know her mabait, mataray pero napaka thoughtful, masipag pumasok minsan kahit may sakit, pero nag co complain hehe pero ayaw naman mag absent,minsan ma senti pero pag may topak makulit, mababaw ang kaligayahan pero malalim mag isip, matipid sumagot sa text, kaya when she says nami miss ka nya, she really mean it, ang dami ko naman sinabi, babati lang ako ng happy new year! ingat ka palagi ha

LOOK ALIKE…

ed 05/18/2009 9:57 pm
serious naman primary photo, very koring hehe musta!

jr 08/30/2008 8:10 am
si ate cherry at si balitang K ay iisa lamang. ang kaibahan nga lang, wala pa siyang Mr. Palengke. hehehe. punch line yun. :p

IN RELATIONSHIPS..?

rocks 09/09/2008 8:08 pm

...always a bridesmaid...never a bride hehehe...uy dami naman kasi pihikan...wag syado mabait...chayang...
rocks 11/19/2008 9:48 pm
matatapos na naman ang taon . . . nakailang salo ka na ba ng boquet?

eggie 05/26/2008 8:10 pm

Baka kailangang minsan,iparamdam ni tinkerbell kay peter pan na mayroon pa ring neverland...

FEATURES…

CHITO 03/17/2009 6:07 pm

hello kumusta wala ka pa din pagbabago parang 18th ka pa din sino kaya maswerte na mapapangasawa mo? may get together daw kayo sa april pupunta ka ba

rocks 03/18/2009 8:21 pm

sa facebook happy ka! sa friendster neverland! hahaha...kaya di ka tumatanda eh!!!!

GIFTS…

ed 04/06/2009 9:12 pm

sino ang batang nakipagtalo sa barangay dahil nangunguha ng pictures habang nag kakasunog sa pasay? at nag dialogue ng "this is a democratic country, but ok ok i will delete" tsk tsk tsk kahit ba naman may sunog gumagana pa ang utak ng mga photo stories mo! buti di kayo inabot, mag ingat ingat ka nga dyan at bawasan na ang tigas ng ulo...ops peace tayo!!!hay!

hydee 12/01/2007 9:12 am

I like your shots, you have the talent...keep it up!!!

Bench 03/30/2009 3:24 pm

Very true indeed ninang pards!. But to express it in the most appropriate way would be much appreciated. That's the reason why there are people who are gifted. People who can express feelings for others' who can't. People who can make a difference with just a stroke of a pen. And people who can understand beyond what society is simply showing us.

Would you mine if I borrow one of your blog messages. I find it with a sense of a little contentment in life...

Ed 04/21/2009 6:22 pm

walang kupas, sa pagsusulat malalim at may sense, sa mga photo shots kahit walang explanation alam mo kung ano ang dinidescribe, sobra kang creative,yan ang president ko.simple pero rock. take care.

Lani, Sa Iyong Pagdalaw comments…

shocks! ang ganda.... u should see me now... naninigas mga dlairi ko sa paa sa sobrang kilig. hehehe! naimagine mo itsura ko nung college tayo pag kinikilig? Heheheh

AS A DAUGHTER…

..walang galos na hindi gagaling nang dahil sa iyong dampi..
kirot may di pansin basta't ikaw ang nasa tabi..
...minsang dumilim ang karimlan
ikaw ang sulong sa lahat ay nagtanglaw
dumating ang pagsubok na ang haligi'y nanlumo
nang dahil sa pagsubok...subalit sa apo'y
ikaw'y di nagpatupok..
nanatiling matatag...may ngiti sa labing hinarap ang bukas..
i wrote the poem while mommy was at the ICU, there were six patients confined at the ICU that time. 3 were in coma, 2 joined the creator, and then Mommy...came out of the room smiling at me and Daddy....just in time for Mother's Day...she was there for almost 3 days..but for me it seemed years...now she's feeling better!!!!!

AS A SISTER…

… walong taon na pala ang lumipas
ang bilis ng panahon.. parang kailan lang
ay naririto ka pa sa aming tabi…
natatandaan ko pa na hinihintay mo ang pasko..

…yung tshirt mong yellow yung favorite mo
naitabi ko pa…kasa kasama ko sa apartment..
naalala ka pa ni mang romy…paano pa kaya kami..

…sabi mo noon excited ka sa pupuntahan mo?
Kaya alam kong masaya ka diyan…kahit nami miss
Ka naming okey lang…basta palagi mo na lang
Kaming subaybayan kung nasaan ka man…

Yung pinapasabi ko sa iyo ha wag mong kalimutan…

AS A FRIEND…

Maybe if I still continue excerpting for this part we already have a novel at hand (laughs!) What have already been said and told would already be enough to describe what is cherry to all of us as a friend… And what is even funnier, still I haven’t answered the question how was I able to know this ‘Amazing Person…’

If my recollection is correct there were a lot people then. Some were talking in groups. Some were laughing but not that too disturbing. Some were feasting on a delicious dish, not to be bloated but to regain strength after a sleeplees night. Some were sharing fond memories, simply because that is the only thing that is going to remain. And some were in deep sorrow and a feeling of longingness, for someone who just left. A band was playing with their hearts out through the variance tune of marching and sometimes melancholy. But what is ironic, the gathering is not meant for an ambiance of festivities but rather of mourning…

I had the privilege to extend my condolences to the bereaved family. Technically speaking, to my best friend cousins family. I just couldn’t let this opportunity pass not to see Diche before her remains be brought to its’ final resting place. Indeed, a tragedy struck her family. Strong family ties were tested, faith was shaken…

Pardon me with the words, I may not have the experience nor maturity to understand what’s going on then. But I do have a fair share of experiencing the same tragedy only last year when my mom passed away due also to cancer. In one of my comments to cherry’s blog and I wrote, “The most painful part in losing someone so dear to you is when you lose someone so lovable, vibrant, enthusiastic, and full of life. And every time we remember them we always wanted to think that it is not their fate to leave in such manner. But then again, that’s the mystery of life. And maybe that’s the reason why someone so dear to us is so much worth remembering…”.

As part of catholic family tradition before internment, the remains had to be blessed. In the church wherein most of the time I’m with Chris family, what remains of the three siblings passes in front of me. They were in a hurry so time would not be wasted. And cherry would always be herself with her brisk walk. And I wonder, it seems during that day she was the ate and leading all the way. And of course

Marcelle with her mild self and slow pacing, tails cherry but wouldn’t forget to show acknowledgement to my presence. And after the mass, correct me if I’m wrong if its’ still part of necrology, I heard a deep full voice. I was expecting it to be marcelle, being the eldest or even their mom but it wasn’t. There were no tears to wet the paper, nor a single flaw of sorrow. Not even a crackling voice after weeping a thousand rivers. It was a spontaneous speech full of life and vibrancy. And it was so vivid that every words, adjectives, and verbs uttered comes into life. It’s like reading your favorite books wherein you can imagine that everything is moving in your thoughts. I could see her right in front of me talking and gesturing with her hands to emphasize a certain point. And through her words you were brought back into the past seeing the young Diche doing the stance of Wonder Woman with one hand raised and with a star crown on her forehead. Sardonically, I was situated outside the church (laughs!). But out of nowhere I uttered, if such tragedy comes into my family I would also write a speech as good as what I heard. Then I knock on a wood three times.

I never knew that Cherry was a good speaker, it was only that time I came to realize. So when my mom died I tried to deliver a nice speech. It wasn’t as good as hers’ but that made me promise myself to write one to be delivered on my mom’s 1st death anniversary to compensate…

Cherry was the one who introduced me into blogging. I just couldn’t remember how on earth I end up being part of her elite circle of friendsters. There I came to realize the multifaceted character of a genius. In her blog I found a wealth full of knowledge and talents. The other aspect of her character that was kept hidden to me by just knowing her as one of my best friend cousins. Being an avid reader at the same time good appreciator of literary works, I came to know the author behind her writings. This clouded my mind with envy and jealousy. How I wish I could only express my thoughts into writing or speech, I could have been a better man long before… Then it all just started into comments for the reason that I feel I do have good opinions to share but it eventually led into writing…

Cherry was also the distinguish one who introduced me into writing. I have no intention to create my own blog site. All I wanted is to deliver a good speech on my mom’s 1st death anniversary. The idea to remember, documents things so that you could always see and read it, was so inviting that I created my own blog. But it never came to my mind that I’ll be touching the hearts of my reader. And what is best, inspire other peoples’ lives. And I owe it to the ‘Maestro’. Whether she denies it or not, I’ll just quote her, “Binigyan mo ng pakpak ang aking diwa Upang malikha itong tula. Ang nagtatagong sinag Binigyan mo ng gintong liwanag” that led me to write a poem in loving memory of my mom. Knowing Cherry she’ll not take credit from it and just rub it off her shoulder. And she would simply utter,” You cannot kindle a fire in any other's heart until it is burning within your own..." Very true indeed… but why do you have to kindle it if it’s already burning within you..?

I rest my case on this matter and would not further argue more… I just missed the Maestro’s writing. It’s been quite a while since she last wrote, which is quite unprecedented of her. Knowing her, every month her blogs would be full of rich new literary works. New ideas and insights to ponder… Experiences to laugh and cry with… Entailing stories of adventures, friendships and love… And a deep sharing of oneself…
Is it really true that the pen has already been passed? I just borrowed it and had no intention of keeping it. Anytime you want it you can have it back. And it will always be a privilege using it...

Maraming salamat ‘Maestro’.. sa inspiration.. for being there.. sa ngiti at pagkakaibigan… Ito ang aking alay at pasasalamat…

P.S.

I wanted to write and give this to you on your birthday! But it seems time is not at my hands right now. And I just felt there is already a necessity… And again, you have the option to post it or not. At least it is already with you and you know what is best to do with it..

don't make me english...hik!hik!

2009-06-19T07:21:00.000-07:00

dalawang nilalang lang ang makaka intindi nito!!! here's my promise!

baka he's holding on to past memories... ay sus tama ba yun? umingles pa kasi eh
lasing:
adik: pero alam mo love talaga ako nun ramdam ko yun kahit nuong mga bata pa kami hehe
lasing: kasi naman nagpakipot ka pa yata dati eh
adik: no his really loves me then
lasing: bwhahahahahahah
adik: i am not pakipot he did say he loves me much so that was time
Lasing: bwhahahaha, ano ba.... sakit na naman ng tiyan ko
Lasing: stuff its.....
Lasing: lol
adik: me too i am stomach ache just comes from dinner and take a plenty of eyes tee
Lasing: bwhahaahhaahhah
Lasing: tawa ko ng tawa mag isa dito, heehehheeh
adik: stop laugh!!!
Lasing: all those who are laughs, get out!!!

adik: too much but laugh can cause air? am i write?
Lasing: yes im also thought that
adik: my jaw is lacking already
Lasing: my jaws also beginning to not function
Lasing: bwhahaahahhaha
Lasing: ano baaaaaaaaaaaaa
Lasing: putena
Lasing: sakit ng tiyan kooooooooooo
adik: why? you are a machine ?
adik: oh sometimes you know i miss the other footstep?
Lasing: my stomach also not function
Lasing: eheheh
adik: if we are 3 then we would be happier people now?
Lasing: yes mine 2
Lasing: i wish upon a star that we will all together
Lasing: but she dont want
adik: maybe time is needed
Lasing: i can wait even if it took forever
adik: i hope so that it would come because we are growing not younger you knoe
Lasing: i hoping she must realized that
adik: i thought your reply is like a song? " i can wait even if it took forever?
adik: you are like a songhit my deer
Lasing: because i am song now
Lasing: bwhahaahah
Lasing: tama na, hayup
adik: you are a song? or a songer?
Lasing: alam mo naaliw ako pag ganito
Lasing: booth
adik: what booth?
Lasing: booth song end songers
adik: ok, u know we are really bad
Lasing: bwhaahhaahha
Lasing: yes i agreed
adik: i second the motion
Lasing: bwhahahahaahha
adik: lets getting serious now please
Lasing: bwhahaahahha
Lasing: gusto ko isave itong usapan natin para pag malungkot ako babasahin ko na lang, bwhahahaaha
Last message received on 6/19 at 10:30pm

Salamat...

2009-06-01T05:41:00.000-07:00

(Nalikha ang tulang ito noong isang gabing black out... kung minsan may mga bagay tayong nagagawa sa ating kapwa na lingid sa ating kaalaman...ay nagsisilbing inspirasyon o aral na nadadala nila habang buhay...)

Binigyan mo ng pakpak ang aking diwa
Upang malikha itong tula
Sa alapaap ako'y naghagilap
Sa hangin ng kawalan ako'y nangapa

Binigyan mo ng pakpak ang aking diwa
Upang malikha itong tula
Ang puso'y lumipad na parang alitaptap
Sa dilim ng gabi'y nagsilbing liwanag

Binigayn mo ng pakpak ang aking diwa
Upang malikha itong tula
Binuksan ang pinto na nagtatago sa dilim ng ulap
Upang kalangitan ay masulyapan

Binigyan mo ng pakpak ang aking diwa
Upang malikha itong tula
Nagsilbing tanglaw sa kandilang walang pabilo
Kung kaya't natutuhang magpakatotoo

Binigyan mo ng pakpak ang aking diwa
Upang malikha itong tula
Ang nagtatagong sinag
Binigyan mo ng gintong liwanag

happy mother's day!

2009-05-08T00:41:00.000-07:00

..walang galos na hindi gagaling nang dahil sa iyong dampi..
kirot may di pansin basta't ikaw ang nasa tabi..
lamok may di darapo sa aking pisngi
sa dapithapo'y ikaw ang nais na nasa tabi

..kung kaunti man ang ulam may ngiti pa rin sa iyong labi
kung umuulan kahit butas ang kumot masarap pa rin matulog sa gabi
tubig man sa iyo ay naglalasang pepsi
birthday ko ma't bumabagyo..kahit walang cake tayo ay happy...

...tanda ko noon ang aspilet pag may lagnat di ko mainom
lahat ginagawa mo para ito ay aking malunok
ngunit sa mukha mo'y walang bakas ng simangot
pagkat hangad mo ay ang paggaling ni charot...

...minsang dumilim ang karimlan
ikaw ang sulong sa lahat ay nagtanglaw
dumating ang pagsubok na ang haligi'y nanlumo
nang dahil sa pagsubok...subalit sa apo'y
ikaw'y di nagpatupok..
nanatiling matatag...may ngiti sa labing hinarap ang bukas..

i wrote the poem while mommy was at the ICU, there were six patients confined at the ICU that time. 3 were in coma, 2 joined the creator, and then Mommy...came out of the room smiling at me and Daddy....just in time for Mother's Day...she was there for almost 3 days..but for me it seemed years...now she's feeling better!!!!!

may nag wish lang nito...

2009-04-21T08:38:00.000-07:00

...dahil yata ito dun sa post na "my sgt at arms" nabasa nya kaya eto na inspire yata sa story ng buhay nya...medyo mahaba itong dalawang kasunod na blog...yung iba interesado talagang magbasa ng blog...yung iba walang magawa...nagpapalipas ng oras kaya nagbabasa basa na lang... ano man ang ating mga dahilan...kahit paano meron tayong natutunan kahit paano...natutuwa ako sa mga reactions nyo...next time..pag may nag request ulit baka maningil na ako hehehe o kaya magtayo na kayo ng fundacion ng mga torpe....hehehehe!!!!

paano kung hindi na uso ang texas bubble gum at ang lemon kendi ay dalawang piso na ang isa?...(eto na po ang hiling nyo)

2009-04-21T07:41:00.000-07:00

para kang nakipag usap sa hanging dumampi sa iyong pisngi
hindi mo masabi kung paano ka napaginhawa ng hangin ...

tulad ng bulaklak na maganda sa iyong paningin
hindi mo masabi kung gaano ka naaaliw sa tuwing
masisilayan mo ang kanyang pamumukadkad ...

gaya ng huni ng ibon sa may bintana kapag umaga
hindi mo maiparamdam kung gaano nagiging musika
sa iyong tenga ang kanilang mga awit...

pero hindi tayo hangin
hindi tayo bulaklak
at hindi rin tayo mga ibon...

paano pa't binigyan tayo ng puso at bibig
para maipahiwatig ang ating mga narararamdaman...
sa buhay...mayroon tayong karapatang pumili...
tama man o mali ang ating pipiliin....

kung pinili mong itago ang iyong damdamin...
sa wakas ay wala kang dapat sisihin...

bakit nga ba may mga ganitong pagakakataon?
sadyang mahiwaga talaga ang buhay ng tao...
subalit sa mundo...hindi natin maiiwasan ang magtanong-
paano kaya kung nasabi ko? paano kung nalaman nya?
nagkaroon kaya ng pagkakataon?
walang kasagutan sa mga tanong na ito...

sa tuwinang maalala mo itong storya mo
maglakip ka ng dasal para sa mahal mo
...alam kong di maiwasan ang kaunting luha
subalit sana sa bawat patak ng luha ay tapatan mo
ng ngiti...dahil alam naman nating masaya sya...

may mga pangyayari sa ating buhay na nagtuturo sa atin
ng aral...marahil ito ang tamang panahon para
sabihin mo sa iyong kabiyak kung gaano mo sya kamahal
sa iyong mga anak-kung gaano ka nagpapakahirap magtrabaho
para sa kinabukasan nila...bago pa dumating muli ang
isang pagkakataong sa palagay mo ay nasayang noon...

walang anuman ito...para sa iyo at para sa kanya...

ang post na ito ay ang simula ng "paano kung hindi na uso ang texas" medyo mahaba pero ito na siguro ang makapag papaluwag sa damdamin nya..maganda...

2009-04-21T06:35:00.000-07:00

Hay, pano ko ba ito uumpisahan? Story ito ng aking buhay pag ibig nung ako ay bata pa,he,he,he…Kung sabagay, bata pa din naman ako ngayon he,he,he…Simulan ko nung nasa elementarya pa lang ako, mga ? taon na ang nkakaraan..basta uso pa nun ang “bubblegum” na texas at lima singko pa ng lemon na kendi…he,he,he..

Nasa ika anim na baitang ako nung una kong mapansin ang kagandahan ng isang babae. Kaklase ko sya mula unang baitang hanggang sa ika anim, pero nung ika apat na baitang, di na kami mag kaklase. Ewan ko ba kung ano nangyari nung taon na yun at nagka hiwahiwalay kami. Basta ang alam ko nahihiya na ko sa kanya mula pa nun at bihira akong makipag usap sa kanya kasi pakiramdam ko malulusaw ako kapag magkaharap kami. Yun pala palatandaan na pala yun na “in love” ako sa kanya, ayaw ko lang aminin sa sarili ko na sa ganung edad ay mayroon na akong nagugustuhan…Hay buhay….

Sabagay nung mga panahon na yun talagang hindi pa yata “normal “ yung ma “in love”. Pero naranasan ko na yun sa kanya. Hanggang mag high school kami, at mapalad naman at lagi kami magkaklase. Sa ganda at talino nya, lahat yata ng kaklase ko (di lang nga pala mga kaklase ko) ay may gusto sa kanya. Di ko lang alam kung sino naglakas ng loob na lumigaw sa kanya, basta ang alam ko di ko kaya manligaw kasi nga yung nanay nya e “teacher” namin, he,he,he,he..mahirap na at baka masermunan pa ko lalo na akong matorpe, he,he,he..Ang hirap nga nun kasi halos naiisip ko na lahat ng paraan para lang makita ko sya. Nandun na tuwing pag pasok sa eskuwela ay tiyempuhan ko sya sa paglabas sa tarangkahan ng bahay nila. O kaya pag uwi ay aabangan ko sya para lang makita ko sya bago ko makauwi ng bahay. Tapos pag di pa ako makatiis manghihiram pa ako ng bisikleta sa kuya ko (na ako ang unang nakasira dahil sa madalas na pag gamit,hehehehe) para lang dumaan dun sa tapat ng bahay nila at nagbabakasakali na masisilayan ko sya. Kapag na tyempuhan ko sya na lumabas ng bahay nila eto naman ako na parang tanga na nagdudumali na wag magpakita. Halos mabangga na ko at madapa sa pag iwas na makita nya ko.mula 1st year hanggang 4th year ganun ang gawain ko. Di ko nga alam kung sino ang nakakahalata nun basta ang alam ko, walang nakakaalam na may gusto ako sa kanya. Wala akong masasabi sa kanya,matalino, maganda, mabait, basta ideal girl sya para sa lahat. Nung nasa 2nd year kami, nagkaron ng chance na magkasama kami sa isang group para sa isang report na gagawin namin.

Sabi nya pinili daw nya ko para maging member ng group nya (lipad ako nun, parang nasa langit yata pakiramdam ko nun). Ako daw kasi yung marunong mag gawa ng poster o mag drawing (ngek, kaya pala) kaya ako pinili nya. Pero gayun pa man, masaya pa din ako at di mababayaran yung oras na yun kasi yun yung time na mahaba ang oras ng paguusap namin (ng dahil sa report,hehehehe). Nag 3rd year na nga kami at yung mga pinsan naman nya at ate nya yung nakasama ko sa isang partido para sa election ng student council. Di ko nga alam bakit ako nakuha e, pero sumali pa din ako kasi nga chance yun para makikita ko sya ng madalas. Ha,ha,ha, talo ako kasi kalaban ko anak ng teacher e, ha,ha,ha…Dumating ang 4th year, eto na ang maganda tungkol sa student council election. Di na ko kasali (alam nila wala ko alam dyan kaya siguro). Wag na tong part na ito kasi ayaw ko na maalala yung nangyari e…basta malungkot…Isa pang di ko malilimutan ay yung naging corps commander naming sya, 1st time yata sa history ng school na babae yung naging leader namin. And I was really very proud nun sa kanya kahit di nya alam yun.

Maswerte pa din ako kasi isa ako sa mga staff officers nya as in feel na feel ko talaga at kami yata dalawa bida dun kasi ako yung staff nya na mag sisimula ng tactical inspection para sa battalion formation(tama ba yun?) Ewan ko basta alam ko kaming dalawa yung nag lead nun kasi sa akin mag start yung exercise na yun at sa kanya magtatapos, di ba ok yun? Madami pa ko gawa na paraan para makita ko lang sya, nandun na sabayan ko pa yung time ng pagsisimba nilang pamilya. Lagi ako dun nakatingin sa side kung saan sila madalas naka upo at ako laging nakatayo kahit maraming upuan na bakante para lang makita ko sya. Pati sa pagsama sa mga prusisiyon ginawa ko para lang kahit pano makita ko sya. At madalas nga na pag di ako nakakasama sa prusisyon nagaabang ako sa tapat ng bahay namin para pag daan ng prusisyon makikita ko sya, syempre di nya yun alam kasi nagtatago ako. Ayaw ko makita nya na tinitingnan ko sya….GANUN AKO KA TORPE…Hanggang mag college dala dala ko pa din yun at lumipas na yung maraming taon. Meron pa ngang time na nagpadala ko ng Christmas card at sulat na di ko alam kung makakarating o nakarating e. Basta di ako nagkalakas ng loob na manligaw man lang sa kanya…at yun ang pinakamalaking pagsisisi at pagkakamaling nagawa ko sa buhay ko. Di ko man lang nabigyan ng chance yung sarili ko at yung nararamdaman ko para sa kanya. Alam ko nga san sya nag college at malapit lang yun sa tinitirahan ko. Nagbabakasali pa din ako na isang araw makikita ko sya at matyempuhan at dun na mag uumpisa na masabi ko sa kanya yung nararamdaman ko. Kaso mukhang walang swerte na dumapo sa akin. Di ako nagka chance na magkita at magkausap kami. Di ko man lang nasabi sa kanya kung gano ko sya kamahal. Lumipas pa ang mga taon, akala ko ay mkakalimutan ko na sya kasi nagplano na ko na magbuo ng pamilya…

Mali na naman ako, hay…kelan ba ako tatama? Nag subok ako na mangibang bansa sa inaakalang malilimutan ko sya pero di talaga ganun kadali yun. Nagbakasyon ako after 1 year at pinilit ko na hanapin sya. Ayun sa pagtyatyaga ko na hanapin sya, nagbunga naman. Nagkita kami sa bangko na pinagtatrabahuhan nya at kunyari nag open pa ko ng account. Di ko na nga alam kung ano na nangyari sa account na yun. Basta ang intension ko lang ay makita at makusap sya kahit sandali at super saya ko nung araw na yun. Dun ko lang kasi sya nakita at natitigan ng mabuti at malapitan ng matagal…Pero sa sobrang takot ko talaga sa kanya, di ko pa din nasabi sa kanya yung nararamdaman ko….TORPE pa din, kala ko nagbago na ko e…Bumalik na ko ulit sa trabaho ko sa ibang bansa at dun ko nalaman na “wala na pala sya”..Binalita lang sya sa akin ng nanay ko at di ko alam gagawin ko nun. Bigla na lang dumilim yung sarili ko nun. Kaya nung makauwi ako sa amin, di ko pinalampas na di ko dalawin yung puntod nya.

Minsan may nakakita sa akin na kaibigan nya habang papunta ako sa sementeryo at binati ako at nagsabi na “di pa ba tapos yan?” Shock ako, may nakakaalam pala nun? Di ko alam kung sino sino pa ang nakaka alam nun at di ko na inalam pa. Tuwing may chance ako na makuwi ay dumadalaw pa din ako sa puntod nya, wala nga lang ako dala na flowers kasi ayaw ko pa din may makaalam. At tuwing dadalaw ako sa kanya, dun ko na lang sinasabi sa sarili ko (torpe talaga) kung gaano ko sya kamahal at hanggang ngayon di yun nawawala. Ewan ko ba kung tama ito pero wala akong magawa para pigilin ko yung nararamdaman ko. Marami na ring babae na dumaan sa buhay ko pero iba pa din yung naramdaman ko sa kanya…na di ko man lang nasabi sa kanya….at di ko din nalaman kung ganun din ba sya sa akin. Pero ok na yung di ko malaman yung nararamdaman nya basta alam ko masaya na sya sa piling ng ating Panginoon…At least ngayon may pinagsabihan na ko kung gano ko sya kamahal at isa sya sa mga malalapit sa kanya.

Alam ko, na kung sino man yung nakakaalam nito maaring may masabi…di man kumpleto ito pero ito yung natatandaan ko. Sana lang walang magagalit sa akin at sana lang maintindihan ako dahil gusto ko lang ipaalam sa mga makakabasa kung gano ko minahal yung babaeng ito. Tama na nga ito at naiiyak na ko at baka maya may bumatok sa akin dito…(paki edit mo na lang ha?pati yung mga una kong kwento syo…magtutugma naman yun dito sa story ko e kaya kaw na bahalang magdagdag o magbawas…may alam ka naman kahit papaano) Salamat po at kung meron ako nasabi na di maganda dito sorry po at paki delete na lang ha?thank you very much po, and Godbless..

*** She will always be in my heart, she will always be a part of my life and I will love her for the rest of my life***

para maintindihan nyo ang kasunod na blog!

2009-04-20T06:03:00.000-07:00

di ko yata alam kung pano ko uumpisahan. eto nanaman ako. parang nagiging torpe. gaya siguro ng nangyari ung high school days pa. di ko alam kung pano kita iapproach at kung pano ako magmomove. kahit na nagkasama tyo sa election ng student council di ko pa rin maintindihan ang nararamdaman ko. during the time na nagpapractice tyo masaya at excited lagi ko dahil makikita kita at kahit papano magkakausap. kaya lang after that parang naging mailap na ang pagkakataon. lagi ko na lang na inaantay na makita kita na naka upo sa may flag pole kasama nila myra, arlene at reggie. dun pa lang na liligayahan na ko. nag join ako ng COCC kahit na di ko type ang training. kasi alam ko nandun kyo. ewan ko ba? siguro ligaw tingin na lang ako nun. may J.S. promp akala ko may chance na makakausap kita. kaya lang parang di naman kita nakita nun. sayang akala ko maisasayaw kita. graduation ball nyo. nagpunta rin ako kahit na di ako kasali dun. trying na makausap ka ulit at maisayaw. hay naku! wala pa rin. kaya sabi ko sa sarili ko wala nga yatang talagang chance. lalo na mag cocollege ka na. alam kong sa st.paul Q.C. ka papasok.kaya naman ung nagcollege na rin ako hoping pa rin na isang araw makita kita sa aurora blvd. na naglalakad kaya. at magkausap na tyo. pero di pa rin nangyari.
may mga pagkakataon din na nakikita kita sa simbahan kasama mo mommy mo magsimba. one time nga kung naaalala mo kinuha pa kong mag escort sa sagala. dinaanan nyo ko sa may side ng simbahan medyo nagkatingnan tyo. sabi wow atlast nakita ulit kita. may kilig ba. hehehe. nakakatuwa lang kahit na mababaw ung mga un pero may kilig na nararamdaman.kahit na di binigyan ng chance. di ako nanghihinayang na sabihin ko sayo na ikaw ang 1st love ko. totoo yan.syo ko naramdaman un. siguro ngayon malakas na ang loob kong sabihin syo yan. imagine 2 dekada ko itong itinago. nakakatawa ba? marami mang nangyari at least ngayon kahit papano nailabas ko na rin ung totoo. hehehe sana nga nasabi ko syo kahit minsan lang na pwede ba kita ligawan? at may pag asa ba ko? gaya ng tanong ko syo kagabi. pano kung sabihin ko syo na........................................................... i love you.
kung dati pa sana lumakas ang loob ko. sana...........
ngayon matured na tyo sa mga bagay na ito. alam ko na naiintindihan mo ako. di ako nangugnulit ha. nag express lang nang nararamdaman. matagal na kasi e. kaya nga sabi ko syo gawan mo ng kweto at post mo sa blog mo. kwento ng na udlot na pag ibig.
salamat sa time ha. sana mas marami pang time na magka communicate tyo. at sana pag balik ko dyan may chance na magkita na tyo. ingat ka lagi. sa puso ko ikaw ang 1st love ko

ang aking sgt at arms!

2009-04-20T05:21:00.000-07:00

A E A E A E I O U....naku paano ko ba sisimulan ito? ako yata'y medyo nalilito..tutula ba o mag ra rap ako, pero sige kahilingan mo kaya eto susubukan ko..noong high school natatandaan mo? mataas ang pangarap ko...tumakbo ako sa pag ka pangulo ng lapiang progresibo...vote vote vote progressive tayo!!!! at ikaw ang isa sa mga sgt at arms ko ...may presentation tayo...nagbakla baklaan kayo, natatandaan mo?...brown ang wig mo ang ganda ganda mo!! ang nakakatawa...natalo ako.. kasi mali yata ang tinakbuhan ko...dapat yata nag muse na lang ako...ho!ho!ho! Nang mag kolehiyo nagkahiwa hiwalay na tayo..sa maynila nakipag sapalaran tayo..noon landline lang ang telepono...ni ha ni ho walang hello hello! di ko na alam mga nangyari sa inyo..ilang taon ang lumipas nakapag tapos tayo...nagtrabaho...tuluyan ng nagkanya kanya...walang balitaan... hanggang isang araw sa internet na trace mo ako... di ko alam kung paano...at nang minsang maka pag chat tayo..ito ang hiling mo ang gawan ng blog ang email mo...di na ako nagulat sa storya mo...kasi naman halatang halata hano???????...ano ba yan para tuloy ang haba ng hair ko!!!! wala namang violent reaction dito..kapag nabasa ng tropa siguradong pagtatawanan ito..talagang sa buhay kabataan may dumadaang ganito...nakakatuwa lang lingunin paminsan minsan...may ngiti...kasi noon padaan daan lang ako at naghihintay may pumulot ng violet na keychain ko....hahaha...napapatawa naman ako...siguro kapalaran kong walang pumulot sa may flagpole...

..dalawampung taon na ang storyang ito.....hindi dahil sa may kanya kanyang buhay na tayo ay wala na tayong karapatang lingunin ang mga nakakatuwang naramdaman natin noon...may mga bagay na sadyang puso lang natin ang nakaka alam...gaano man ito katagal...gaano man tayo kalayo...kahit walang tulay na kayang tumawid...habang ikaw ay nabubuhay...kapag sumagi ito sa iyong isip....ngumiti ka at sabihin mong...ikaw pa rin ang first love ko....Ipamana mo sa mga anak mo ang istoryang ito....

para kay kaibigang eggie!

2009-04-13T07:20:00.000-07:00

eggie...tagal na ng tulang ito.. "SA IYONG PAGDALAW" naalala ko kaya natin nagawa ito malungkot ako nuon...habang binabasa ko ng i post mo hinihintay kong may maramdaman ako...pero sadyang wala nang ibabalik sa tangkay ng panahon...ni kurot may wala ng saysay...ang sa akin ngayo'y pasasalamat...at bagong ngiti...lumabas ang talento natin sa pagsusulat ng tulang ito....wala pa yatang tatlong minuto nating binuo ito....nakaka aliw...galing ito sa puso ng dalawang magkaibigang pinag durugtong ng pasusulat ang buhay...

Sa Iyong Pagdalaw

2009-04-12T08:09:00.000-07:00

Paulit-ulit kitang hinahahap
sa tuwing pipikit ang aking mga mata.
Tanging ala-ala nagbabalik palagi
pero mabilis kang tumatalikod at lumalayo.
saan ka ba nagtutungo?
Tatakas ba? o Magkukubli lamang
sa pag-iisa upang di ko mabatid
ang damdaming mong itinatago
sa anino ng kahapon.

Hindi ka makawawala
magpumiglas ma'y patuloy
na magbabalik
dahil palagiaan tayong paglalapitin
ng hibla ng kapalaran
katulad ng mga alon sa pampang
o ng hanging dumadampi sa pisngi ng diwata
sa mga tumana at kabukiran
hanggang makarating sa ilang.

kung sakali mang ito ay dumatal
at hindi ko pa rin mahanap ang sagot…
kung hanggang saan at hanggang kailan ako pipikit

upang bubuuin ka nang pulit-ulit.

sa aking balintataw.

(nasulat ang tulang ito minsang walang magawa ang dalawang magkaibigan sa ym)

ang tahong at ang pagong

2009-03-29T05:11:00.000-07:00

i had dinner with some of my old friends in glorietta tuesday night, we ordered pizza and pasta and as usual bottomless iced tea, i was trying to avoid meat these days, aside from the meat churva issue, holy week is just around the corner i told myself, so i opted for a seafood pasta, flat noodles in oil and garlic, with prawns and TAHONG, when everything was serve on the table everybody started eating with all their hearts content, the pasta was meant for sharing, very generous serving i thought, the pizza was good, i love mushrooms and cheese please, after the dinner, the chika was not yet over, we made a beeline at starbucks shangrila, i am not a coffee drinker, just ordered hot chocolate, we ended up until 11pm. At the apartment...after my night rituals and my nighttime prayer i even texted my friend and told her, "let's do this once in a while nakaka unwind pag nagkikita kita tayo".. an so on and on....5:30 am when i started experiencing butterflies in my stomach....first aid....CR hehehe...and again for the second time and the third time....until i stopped counting...my knees were shaking...good thing my savior Tita Dory was there to take care of me...dadalin ka na sa emergency...ayoko ng dextrose!!!!!!!made dehydrate ka na....pwede gatorade na lang? ang tigas tigas ng ulo mo....alam ko hehehe, pero syempre nasa isip ko lang ang mga yan...kasi i thought i was going to die na!!! promise...to make the long story short....na sickleave ako...
after visiting the emergency the doctor said it's the TAHONG, just take this and do that and do not eat this and rest and take a lot of fluids....i'm not used to staying at home...i am used to thinking of the maturities for the day, the vault, the armored car, the bulk deposits....hay, this is what you may call boredom i told myself...

...so i decided to clean my notes and as i was going through the trash i came across an article, i don't even know who wrote it but it makes a beautiful reflection and i thought i might share it with you....the author used the turtle as an example of gambling in love..

...THE TURTLE IS VERY SAFE AND SECURE WHEN IT PULLS IN ITS HEAD AND ITS FEET AND HIDES INSIDE ITS SHELL. NOT MUCH CAN HARM THE TURTLE THEN, BUT WHEN IT PULLS IN ITS HEAD AND ITS FEET, IT DOESN'T GO ANY PLACE EITHER, IT IS JUST STUCK THERE IN THE MIDDLE PATH. IN ORDER TO MOVE FORWARD, THE TURTLE HAS TO STICK ITS HEAD AND FEET OUTSIDE ITS SHELL AND RUN THE RISK OF GETTING THEM CHOPPED OFF. WE CAN BE LIKE THE TURTLE TOO WE ARE VERY SAFE AND SECURE WHEN WE DON'T STICK OUR HEADS OUT. WE CAN BE VERY SAFE IN LOVE WHEN WE DON'T STICK OUR HEADS OUT. WE WON'T GET HURT VERY OFTEN IF WE DON'T TAKE A CHANCE ON LOVE. BUT THEN, WE DON'T GO VERY FAR EITHER. WE WON'T GET HURT OR REJECTED, BUT WE WON'T GET MUCH LOVE EITHER.

...i used to be like the turtle after a heartbreak, safe in my shells of selfishness, but then i realized that we have to gamble on other people or take a chance on them or i will end up like the turtle, safe but lonely and unloved, despite of heartaches..life is still beautiful!!!!

tink!

2009-03-11T05:02:00.000-07:00

sending you my flying kiss...tink...tink...tink...gets...

para kay michelle

2009-03-08T05:09:00.000-07:00

dalawa lang naman ang crush ko si kiko at si binoy!!!
yo eto na mitch pic nyo,ka ka miss tuloy si kiko
ang pinaka cute na client na naupo sa counter ko!!!!

friendship...

2009-03-02T07:36:00.000-08:00

...life is too short to waste your time hating anyone...PEACE...there's so much that we should be thankful for!

there's a sunshine in a smile

2009-02-17T03:51:00.000-08:00

life is a mixture of sunshine and rain
laughter and pleasure
teardrops and pain
so just keep on smiling
whatever betide you
secure in the knowledge
God is always beside you
for each time you smile
you will find it is true
somebody, somewhere will smile back to you...
and nothing on earth can make life worthwhile
than the sunshine and
warmth of a beautiful smile...

excerpt sa unang entry ko sa filipino writers

2009-02-17T03:46:00.000-08:00

...at kung halaman sa tubig ay malayo
at huling takipsilim sa buhay ay dumapo
pag pikit ng matang sa mundo'y nahapo
ay tiyak ang damdaming may ngiting natamo

buhay ay sasarang may ngiting lagusan
iikot bababa kung minsa'y sa kaitaasan
kaya't huwag kasiguro't di batid ng kaalaman
kung kailan ang pagbawi ng poong maykapal

galak at lumbay na dala ng bukas
at init ng apoy na sadyang may ningas
ay ang angking buhay na nagpupumiglas
sa ikot ng kapalarang bawat tao'y likas...

stupid cupid!

2009-02-13T05:33:00.000-08:00

bakit ba tinawag kang stupido?
siguro kasi kung pumana ka tagos sa buto
pero ok na rin napapasaya mo ang mga tao
kahit minsan sinasaktan mo

ginagawa ko ang tulang ito
hindi dahil nag se senti ako
kasi na i inspire ako
biruin mo labindalawang bulaklak
aba'y mahal ito
at di birong bitbitin sa daan ang sinamay nito

hindi ka pa nakuntento
sinamahan mo pa ng teeedy beard?
ha! ha! ha! natatawa ako
pero sana mapatawad mo ako
kung alam mo lang ang ginawa ko
para mas maraming tao ang makinabang dito

alam mo ba mas maraming napasaya ang flowers mo
dalawang ama ang napangiti mo at isang nag da dalangtao
at higit sa lahat ay isang ina na nasa don bosco
siguro naman kilala mo na kung sino . . .

sorry ha nagi guilty man ako pero sana
toblerone na lang binigay mo
may bago silang flavor fruit and nut
ha! ha! ha! i'm BAD! yah i know!
di naman araw araw ang pagiging bad ko
paminsan minsan lang ito...

sasabihin ni leo..tadyakan kita dyan eh
sasabihin ni michelle..my goodness, its expensive you know gurrl
sasabihin ni tin..ha!ha!ha!bakit si ate cherry lang?
sasabihin ni len..bwahahaha..aning! ang sama mo
sasabihin ni jr...yayong,you're so mean
sasabihin ni kaye...sir leo override po!

hay! stupid cupid...wag sana akong managinip!!!

be my valentine!

2009-02-10T05:12:00.000-08:00

hay!!!

2009-02-04T05:22:00.000-08:00

february 4, 2009 finally nakapasok na rin ako sa filipino writer.com
salamat...

bagong taon...

2009-01-16T17:34:00.000-08:00

saan ba dumarapo ang mga pangarap na hinabi ng kahapon?
kailan ibinabalik ang panahong nagdaan?
kung ang kalendaryo ba'y napilas na nang kung ilan?
o kung ang buhok ba'y nag tatatlo na ang kulay?
may nagsabing wag nang balikan ang kahapon
ang lahat ay nasa isip na lang
hayaang ang bukas ay gawing pag asa ngayon..
tama..
pasensya na regidor gaboy...binago ko ang taludtod
ng tulang ito..ha ha ha
hanggang sa muling reunion!!!!

ang baul at ang sampung araw na bakasyon...

2009-01-03T22:03:00.000-08:00

...sampung araw ang bakasyon..bago mag pasko sa loob loob ko lang marami akong magagawa..natapos ang pasko...wala akong magawa dahil lahat ng kasama ko sa lakwatchahan ay nasa ibang bansa na...si ate..at ang happy cuzins nasa abroad na lahat...kung nandito lang sila siguradong malayo na ang narating namin!!!
naisip kong ito ang tamang panahon para mag ayos ng cabinet...halu halong lumang damit,bagong damit,lumang gamit bagong gamit..magulo...sa wakas naayos ko rin..isang araw na nanunuod ako ng tv...hinihintay ko kung mananalo ng 1 million yung bata sa wowowee....biglang nag black out...pagod na naman ang mata ko sa kakatulog...napabaling ang tingin ko sa baul sa may sala...naiisipan ko tuloy itong buksan at sa isip isip ko pwede ng itapon ang mga laman na inaamag na...sa aking pagbukas bumungad sa akin ang ERUDITE, isa sa mga school paper sa st paul nuong college days...may tula pala akong nailathala dito... nakalimutan ko na..marahil iyon ang dahilan kung bakit nakatago ang erudite na ito...sumunod ang isang script na isinulat ko sa writing class...ang title "NANG MADUNGISAN ANG LANGIT"...natatandaan ko na isa itong script na ito sa nagustuhan ng college prof ko...sumunod ang mga litrato ng mga barkada ko sa don bosco tagaytay...paborito namin mag retreat duon...oo nag re retreat ako hano? di naman ako ganung pasaway!!!
sumunod ang thesis namin ni roy...OPM noon at ngayon...palalim ng palalim ang nahuhugot ko sa baul parang patanda ng patanda ang mga gamit...sa kahuhukay ko may nakita kong love letter..nuong high school....bwahahaha!!!! kasunod nito valentines card na ibinigay sa akin ng best friend ko nuong elementary....si ria...hindi ko na alam kung nasaan na sya ngayon..basta ang alam ko magkaibigan kami nuon...nakakatuwa...ang akala ko ay itatapon ko na ang laman ng baul...hindi ko pala kayang itapon...dahil hindi pala basura ang laman kundi mga alaala ng mga taong naging bahagi ng buhay ko noon...hindi man ako nakapasyal ng buong bakasyon malayo naman ang aking narating kasama ang mga alaala ng laman ng baul...kaibigan..pag ibig...

kaibigan

2008-12-28T06:43:00.001-08:00

ito ang prueba na matagal na tayong magkaibigan at kahit noon pa man ay makata ka nang talaga......

maligayang pasko...

2008-12-22T06:41:00.000-08:00

... nakakalungkot minsan kapag naririnig kong sinsabi sa mga batang paslit na hindi totoo si santa claus...sana kahit sa sandaling panahon ng kanilang pagkabata ay hayaan natin silang maniwala kay santa claus...maliit man o malaki...mahal man o mura ang laman ng kanilang medyas pag gising sa araw ng pasko... sa bata walang mahal o murang laruan...lahat sa mata ng bata at sa kanilang pakiramdam ang lahat ay pare pareho lamang...kapag walang laman ang medyas mo sa araw ng pasko...hindi ibig sabihin ay nakalimutan ka nya..nakalista ka pa rin sa kanyang puso...marahil may ibang batang mas nangangailangan...lahat tayo ay may santa claus sa buhay...ang mga taong nagmamahal at nakaka alala sa atin araw man ng pasko o hindi...ang paniniwala ng bata kay santa claus ang nagtuturo sa kanilang lumaki ng may pagtitiwala at pag asa...pagtitiwala na kung sila ay magiging mabuti buong taon...may regalo si santa claus...pag asa na kung kung walang lamang regalo ang medyas nila ngayon...ay may susunod pa uling pasko...simple pero malalim...

...

2008-12-18T05:15:00.000-08:00

as requested . . .

i miss santa...

2008-11-23T04:22:00.000-08:00

... it's almost half past november and christmas is just around the bend...what comes to mind
when you hear of christmas? ... i remember...as a child... a new dress...a new pair of shoes...a new hairband...a new pair of pink socks . . . simbang gabi . . . not because of the mass but because of the puto bungbong and the bibingka...christmas carols...the kids singing sintunadong tagalog christmas songs...my favorite christmas song..."little christmas tree no one to buy you give yourself to me" (kawawa kasi yung christmas tree hehe) mommy cooking ham... her italian style spaghetti the best...daddy in pajamas...staring at the christmas lights......Mr Santa!!!! marami akong naipon kay santa claus . . . toys...toys... when mommy told me he wasn't real...i didn't believe her....i cried a lot...hindi nila alam hehehe hindi ko matanggap!!!! the next christmas nag hang pa din ako ng stockings....only to find out wala ng laman....iyak ulit ako!!!! ha ha ha ... Only then that i realized the true meaning of christmas... as you grow older ...kahit wala kang new dress matatapos ang pasko...I remember giving away an old orange bag with a duck patch... i hated that bag so much because i've been using it for 2 years...one christmas...mommy gave it away to a duro duro (karyoka in manila) vendor.... sobrang saya ng bata...imagine getting an old bag as a christmas present?...then i realized how lucky we are!!!!

... Till now I still miss santa!!!! terribly ....

november

2008-11-14T21:38:00.000-08:00

my creative juices did not work for this month kaya wala akong maisulat..i will share na lang with you guys the first poem written by me ... elementary days.... walang title ito and i forgot grade 3 or 2 yata ako nun...nasa journal ko ito nai save ko pa!!!

fly...fly...fly...
up high until you reach the sky
no matter how hard...no matter how high
fly...fly...fly...

my friend please be like a bird
soaring high in the sky
unafraid of the wind..unafraid of the storm
fly..fly...fly...

yun lang yun diko nga alam kung matatawag yang poem hehehe

my birthday . . .

2008-10-28T07:41:00.000-07:00

28th october my birthday. october is the month of the rosary.obviously thats how i got my name. my grandma would always pray the rosary the whole month of october. so when my mother gave birth to me they named me maria rosario. now how i got my nickname? cherry? when i was still a baby according to mommy my lips were red as cherries,thats why they gave cherry as my nickname.forward forward forward after 36 years hehe eto na me...just this morning i got a total of 60 messages from my inbox...texts from family and friends.... yah they all remembered my birthday!!!!and what made me really happy? receiving a chocolate cake from a 75 year old client...hehehe.. that really made me feel very special......oh and i guess it's time to say goodbye to my old pink panther stuffed toy (my bed companion hehe for almost 6 years) and say hello to my new friend (well a cute doggggie dogggie stuffedtoy given by a friend) ...there's always a child in us...

i dont wanna talk about the lessons or the things that ive learned from the past year...maybe i should talk about the things that i need to learn...one...NEVER WAKE UP WITH REGRETS IN MY HEART....two....CLEAN UP THE MESS IN THE LITTLE ROOM WE CALL HEART...AND LOVE CAN COME AND FIND ROOM TO VISIT...THAT WILL BE MORE THAN ENOUGH TO MAKE ME HAPPY....

Thanks fo those who remembered my birthday!!!!

tatlong lollipops...(para kay lani at bles)

2008-10-15T06:28:00.000-07:00

naalala ko ang scene na iyan sa buhay natin...ang tatlong lollipops...na sana ay naibigay sa atin bilang pamasko ng batang paslit...minsan itinatanong ko sa aking sarili...ano kaya ang nangyari kung naibigay sa atin ang lollipops? siguro mas masaya sya nuong araw na iyon hano? minsan ayoko na alalahanin ang mga ganitong bagay kasi nakakalungkot...kaya lang sila ang nagbibigay sa atin ng inspirasyon para mahanap natin ang dahilan kung bakit minsan sa kabila ng mga pagsubok...tayo ay naririto pa rin...maaaring sa kanya ay nabura na ang t shirt...o sa tagal ng panahon ay nakalimutan na nya tayo...pero minsan sa ating buhay may mga alaala na hindi nabubura...napasaya man tayo o napaiyak...minsan nanatili ito sa ating mga puso...matagal tagal na ding panahon iyon...pero tingnan mo hanggang ngayon ay dala dala mo pa rin...ang natutuhan ko sa pakikipag kaibigan natin sa batang ito...walang pinipili ang pakikipag kaibigan...totoo ang sinsabi nila...walang mayamang hindi nangangailangan...at walang mahirap na walang maibibigay...kung isa akong director...gagawin kong slow motion ang scene ng paglingon mula sa bintana ng kotse....habang nawawala sa iyong paningin ang lollipops na hawak ni bodjie...kasabay ng paglaho ni bodjie.... ang isang napakagandang ala alang dadalhin natin hanggang tayo ay gumigising sa bawat araw...at hanggang ang ating mga puso ay hindi napapagod magmahal....haaaayyyy!!!

siguro nga ay ngayon...

2008-10-02T06:32:00.000-07:00

...parang kailan lang ay nag celebrate sya ng birthday at magkasama pa kayong kumain sa terriyaki boy..kahit na half hearted ka sa kanya ay nakasama ka pa rin sa pag celebrate ng birthday nya..sabi mo pa nga noon darating pa ba ang panahong masasabi mo sa kanyang ayaw mo na? hindi naman sa kanya kundi sabi mo siguro gawa ng mga pangyayari at ng mga pagkakataon.. . nakakatawa ka pa nga dahil sabi mo nagdasal ka na magbigay ng dahilan para maghiwalay kayo...kasi nga parang sabi mo ay hindi sya matatanggal sa puso mo...maraming taon din yun ah? di ba? marami ka ngang tiniis at na isacrifice...alam ko yun...
pero di ba tama ang sinabi ko sa iyo unti unti rin yang mawawala...at darating ang panahong masasabi mo hindi lamang sa sarili mo....kung hindi pati sa kanya na wala na...wala na eh...kahit ano ang sabihin at gawin...hindi na pwedeng itama ang mali...at hindi pwedeng pilitin ang isip na baka sakaling tumama...at maibalik ang panahon...sabi mo nga parang kahapon lang ah...eh ang tagal na nun...siguro nga ngayon na ang panahon...

i'll see you in september...

2008-09-28T05:39:00.001-07:00

The month is almost over...looking back...last sept 10 was my diche's (my beautiful sister sonnet) 8'th year death anniversary...time really flies it seems like yesterday we were together looking for a new pair of native slippers at filipiniana..yah she loves slippers very much and i guess she would have been very happy now kung naabutan nya ang havaiinas...well just miss her very much...last sept 13 my new found friendster Jun celebrated his 30th birthday...i was very busy at the office during that week and i had no time to go to the mall and look for a gift...it was friday na when i rushed to MOA (closing time na nga hehe) to buy something for him... something he can use or display in his new unit... i ended up buying a gift from a a store near the supermarket..actually pagkakita ko pa lang sa gift feeling ko bagay na sa new place nya...came saturday day and i ended up eating eating and eating sa birthday....though it was my first time to be there i'd no choice but to eat and eat... generous sila...infairness di ko kaya lutuin ang mga kinain ko dun...and cute ang place...i also shared with him the lyrics of my favorite song "the blessing"... akin na lang ang lyrics hehehe....sept 27...i woke up a little late since di ako umuwi ng province because i'd be ninang again come sunday...i normally wake up early on weekends para umuwi ng province and spend time with my parents...especially with my father...(kinda sentimental)...walang magawa..kaya nabuo ko tuloy ang one lazy saturday sa album ng friendster ko...i went to luneta and believe it or not i ate dirty ice cream alone...while seating in one of the benches i received a text message from joey...it goes ... life is never about the people who act true to your face..it is always about the people who remain true behind you....hmmmm something to ponder about....

luha

2008-09-24T06:04:00.000-07:00

bakit ba naimbento ang luha? kapag sanggol ka pa lumuluha ka siguro kapag gutom ka o kapag nawalay ka sa iyong ina...ang tawag yata duon ay uha? Nang maging bata ka na..lumuluha ka pa rin..kapag hindi ka naibili ng lobo sa harap ng simbahan... o kaya ng cotton candy dahil may tonsilitis ka...pag malaki laki ka na lumuluha ka pa rin...kapag tinutukso ka sa school o kapag ayaw mo ang palaman ng baon mong sandwich...o kaya pag ayaw mo ang color ng bag na naibili sa iyo kapag malapit na ang pasukan....kapag nasa high school ka na lumuluha ka pa rin...lalo na pag hindi ka nakasagot sa exam... o kaya napahiya ka dahil di mo nasagot ang tanong ng teacher... o kaya natalo ka sa student council...kapag college ka na..lumuluha ka pa rin... kasi may deadline ang term paper at sagad sa oras... o kaya nahuli ka ni sister kasi ayaw mong mag attend ng mass pag first friday...kapag may work ka na...lumuluha ka pa rin kasi minsan ayaw mo nang pumasok...tinatamad ka na or minsan naisip mo minsan na di worth ang pagtitiyaga mo...minsan naman lumuluha ka kasi nasasaktan ka...kung naipit ang daliri mo gaya ko hehehe...o kaya kapag nalulungkot ka na minsan eh wala namang dahilan....kaya ko naisulat ito kasi umuwi ako na sobrang lakas ng ulan... yung patak ng ulan parang luha....sobrang laki ng patak na tumama sa braso ko...sana wag naman akong lumuha ng ganitong kalakas....

totoo ang sinabi nya

2008-09-22T06:07:00.000-07:00

...isa sa pinakamagandang natutuhan ko sa blog ni lani ang linyang ito...HINDI NAMAN KAILANGANG SABIHIN NA IMPORTANTE KA O ESPESYAL...DAHIL HINDI ITO LUMALABAS SA BIBIG.....KUNDI NARARAMDAMAN...oo nga hano?

praning...

2008-09-08T06:48:00.000-07:00

...hay naku sino ba kasing may kasalanan?
ikaw di ba? oh alam mo naman pala eh bakit
nagtatanong ka pa?
...ang dami mong iniisip eh alam mo namang
di dapat isipin yan nuon pa?
...sa isang taon ka na lang mag isip...
baka sakaling masagot mo na....
hayaann mo nang matapos ang taong ito...
parang walang nangyari sa buhay mo ngayong taon...
tsk tsk tsk sayang...pero di rin siguro...
isipin mo na lang meron ha! ha! ha!

sonnet

2008-09-07T05:59:00.001-07:00

...walong taon na pala ang lumipas
ang bilis ng panahon..parang kailan lang
ay naririto ka pa sa aming tabi...
natatandaan ko pa na hinihintay mo ang pasko..

...yung tshirt mong yellow yung favorite mo
naitabi ko pa...kasa kasama ko sa apartment..
naalala ka pa ni mang romy...paano pa kaya kami..

...sabi mo noon excited ka sa pupuntahan mo?
kaya alam kong masaya ka dyan...kahit nami miss
ka namin okey lang...basta palagi mo na lang
kaming subaybayan kung nasaan ka man...

yung pinapasabi ko sa iyo ha wag mong kalimutan...

walang pamagat

2008-09-05T17:40:00.001-07:00

...walang pamagat...
kasi isang malaking katanungan?
ano nga kaya ang dahilan?
sino ka at bakit ka naririto?

ginulo ang nananahimik ko ng puso...
mahirap ipaliwanag ngunit ito ay may dahilan..
maaring ang kasagutan ay bukas pa malalaman..

ako rin kaya'y isa ring katanungan?
ang sagot kaya'y iyong alam?

sa buhay mayroon tayong pinag dadaanan..
mayroon tayong natututunan..
kahit minsan ang kapalit ay kalungkutan..

salamat aking kaibigan?

(isang umagang nagising ng nag iisip 8:45 am)

salamat kaibigan...

2008-09-05T06:52:00.000-07:00

... nang dahil sa aking kaibigang si eggie ko nalaman ang blog na ito...nuong araw he he parang ang tanda ko na ah!!!di naman i mean nuong high school mahilig kaming magsulat..pero lapis at papel lang ang aming gamit, sa likod ng school or sa vacant room...walang computer... mahirap mag edit kasi eraser ang gamit...ngayon high tech na..may blog pa...pwede mo pa i share ang mga naisusulat at nararamdaman mo...actually kakasulat lang namin ngayon ng isang tula...pinag dugtong namin sa YM....nakaka aliw.. ipo post ko na lang po.. ang title... SA IYONG PAGDALAW... salamat kaibigan...